Αναθεώρηση των κανονισμών της FAA για τη χρήση μάρσιπων σε αεροσκάφη

Η λογική πίσω από τους κανονισμούς ασφαλείας

Η FAA ακολουθεί μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στη διαμόρφωση κανόνων, λαμβάνοντας υπόψη τη συμπεριφορά υποκατάστασης (substitution behavior). Η απόφαση να επιτρέπεται η μεταφορά βρεφών στην αγκαλιά βασίζεται στην παραδοχή ότι μια αυστηρή απαγόρευση θα αύξανε το κόστος των αεροπορικών ταξιδιών, αναγκάζοντας τους γονείς να επιλέξουν το αυτοκίνητο, το οποίο παρουσιάζει υψηλότερο δείκτη θνησιμότητας. Πρόκειται για μια ορθολογική ανάλυση κόστους-οφέλους που σπάνια συναντάμε σε τέτοιο βαθμό.

Το κενό στην τεκμηρίωση των μάρσιπων

Το πρόβλημα προκύπτει όταν αυτή η λογική σταματά να εφαρμόζεται με συνέπεια. Οι μάρσιποι απαγορεύονται κατά την απογείωση και την προσγείωση βάσει κανονισμών που χρονολογούνται από το 1995. Η τότε μελέτη της FAA επικεντρώθηκε σε συστήματα συγκράτησης τύπου «ζώνης κοιλιάς» (belly belts), τα οποία πράγματι απέτυχαν στις δοκιμές πρόσκρουσης. Ωστόσο, η υπηρεσία δεν εξέτασε ποτέ τους σύγχρονους μάρσιπους, οι οποίοι προσφέρουν πολύ καλύτερη σταθερότητα και ασφάλεια σε σχέση με το κράτημα στην αγκαλιά.

Η ανάγκη για δεδομένα και όχι για υποθέσεις

Η τρέχουσα στάση της FAA, ότι δηλαδή οι μάρσιποι «μπορεί να θέσουν τα παιδιά σε χειρότερη κατάσταση», παραμένει μια υπόθεση χωρίς εμπειρική βάση. Σε έναν κλάδο όπου η ασφάλεια βασίζεται σε αυστηρά benchmarks και δεδομένα από crash tests, η άρνηση αξιολόγησης των μάρσιπων αποτελεί ένα παράδοξο. Αν η FAA δεν προτίθεται να διεξάγει νέες δοκιμές, η προεπιλεγμένη στάση (default position) θα έπρεπε να είναι η άρση της απαγόρευσης, καθώς η τρέχουσα πρακτική του κρατήματος στην αγκαλιά είναι αποδεδειγμένα λιγότερο ασφαλής σε περιπτώσεις έντονων αναταράξεων ή εκκένωσης.