Κανείς δεν πληρώνει για το Open Source, αλλά μπορούμε να τους αναγκάσουμε

Η παγίδα της ισορροπίας στο Open Source

Το Open Source λειτουργεί ως ένα παιχνίδι επιβίωσης. Όταν μια εταιρεία προσπαθεί να περιορίσει την ελεύθερη χρήση του κώδικα της, συνήθως καταλήγει να χάνει από ένα «fork» που παραμένει πιστό στο μοντέλο του δωρεάν λογισμικού. Αυτή η δυναμική είναι σταθερή, αλλά έχει ένα τεράστιο ανθρώπινο κόστος: οι συντηρητές καίγονται, ενώ οι εταιρείες που βασίζονται σε αυτούς δεν συνεισφέρουν ουσιαστικά. Η προσπάθεια να λυθεί το πρόβλημα μέσω φιλανθρωπίας ή δωρεών έχει αποτύχει παταγωδώς, καθώς δεν κλιμακώνεται.

Το παιχνίδι της εφοδιαστικής αλυσίδας

Ενώ ο κώδικας πρέπει να παραμένει δωρεάν για να κερδίσει την αγορά, η παροχή του κώδικα (supply) είναι μια υπηρεσία που οι εταιρείες αγοράζουν ήδη. Εταιρείες όπως η JFrog και η Docker έχουν αποδείξει ότι οι επιχειρήσεις πληρώνουν πρόθυμα για «εγγυημένη πρόσβαση», ασφάλεια και σταθερότητα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα χρήματα καταλήγουν σε ενδιάμεσους, αντί να φτάνουν στους ανθρώπους που γράφουν και συντηρούν τον κώδικα.

Μια νέα πρόταση: Χρέωση στο επίπεδο του Registry

Η λύση δεν βρίσκεται στις άδειες χρήσης, αλλά στα αποθετήρια (registries) από όπου κατεβάζουμε τα πακέτα. Η πρόταση είναι απλή:

1. Χρέωση εταιρικής χρήσης: Οι registries επιβάλλουν συνδρομές σε μεγάλες εταιρείες για την πρόσβαση, διατηρώντας το δωρεάν για ιδιώτες και μικρά projects.
2. Αυτόματη διανομή δικαιωμάτων: Ένα σταθερό ποσοστό αυτών των εσόδων μετατρέπεται σε δικαιώματα (royalties) που διανέμονται αυτόματα στους συντηρητές των πακέτων που χρησιμοποιούνται από τις εταιρείες αυτές.
3. Κατάργηση της γραφειοκρατίας: Η διαδικασία πρέπει να είναι αυτοματοποιημένη, χωρίς αιτήσεις ή επιτροπές, ώστε να λειτουργεί ως υποδομή και όχι ως φιλανθρωπία.

Με αυτόν τον τρόπο, το Open Source παραμένει ελεύθερο για όλους, αλλά οι εταιρείες που χτίζουν κερδοφόρα προϊόντα πάνω σε αυτό, πληρώνουν το πραγματικό κόστος της συντήρησης της υποδομής τους.